|
انگاری همه چیزا و تعلقات خاطرت روی این کره ی خاکی یه منحوس شده برات مثل یه وزنه که پاهاتو می بنده به خاک پست زمین
انگاری شده اینجا مث یه مرداب که داره فرو میکشدت
انگاری....
اَه
فقط اَه
نمی دونم این نوع دیدگاهم درسته یا نه
نمی دونم کاری که دارم می کنم درسته یا غلط
نمی دونم بعدا ازشون پشیمون میشم یا نه
فقط دارم به سادگیه ساده ترین چیزی که بشه تصورشو کرد همه کس و همه چیزهایی که یه روزی بهشون حس تعلق خاطر داشتمو از خودم جدا می کنم
تقریبا میشه گفت خلا مطلق شده محیط شیشه ای یه دورم
اینقدر خلا که دیگه حتی حضور خودم هم حس نمی کنم
خودم رو هم محو کردم..!!!!
محو می کنم و همه پل ها رو هم می ریزم که مبادا روزی .....
نمی دونم چرا همه ی این اسارت ها رو جدا کردم و اما هنوز سنــــــگینــم. . . . .
نمی دونم جسمم توان حمل روحم رو نداره یا روحم نمی تونه جسمم رو بپذیره...!!
شده مث یه اتاق تاریک که هر لحظه منتظری هوای اون تموم شه و نفست بند بیاد
هر لحظه تاریک تر و هر لحظه مخوف تر..... . .
|
