چقدر دزدیدنِ نگاه

                                                  از چشمانِ تو

                                                                  لذت بخش است.. .  

                          گویی  

                                 تیله ای

                                         از چشمم به دلم می اُفتد. . .

             بانو!

                با مَردی که تیله های بسیار دارد

                                                                می آیی....؟

شب پره ها ، برای رسیدن به ماه بانویشان ، شب را گم کرده اند

در میان این همه ماهِ فریب ، که درختانِ مُرده ، گل داده اند ، پرهایشان را گم کرده اند

                                          بانو!

                              شب پره ها گم شده اند

                                                 گم شده اند.

                   نگاهم در آینه ، فرو می ریزد

                   جزیره ای به زیر آب می رود

                    در ساحل ِآینه ، دستانی کورمال ، عطر ِتو را می جویند

                                                و پرندگان ، بودنِ جزیره را ، فراموش می کنند...

زنبیل ِپیرزنی را بردم که هیچ نمی شناختمش.

گفت: به خانم سلام برسان!

با تو صمیمی بود بانو ، که می گفت خانم!؟

بعد از آن دیگر با زنبیل ندیدمش!

                                                                                 بنفشه ها

                                                               راز ِسحر ِرقص ِتو را ، نمی دانند

                                      باغبان ، چشم هایش ، آبی ، نیست!

                                  بوی رفتن می دهی.. .

                        در را باز می گذارم

                                   وقتی برو

                                        که گنجشک ها و ستاره ها

                                                                                خوابند...

                                     کسی را می شناسی که

                          شیشه ی شکسته ی پنجره ای را بَند بزند

                                                                    پیش از آن که بروی..

                                                                                   پیش از آن که بشکند..؟

                       هر صبح از فراز ِپُل

                      در دوردستِ خیال

                               سایه

             چمدانی پُر از ، نام ِعشقش را به رود ،می سپارد.

                                رود

                                      دریا

                                             باران

                                                   بوی عشق می دهند.. .

     می ترسم از سگِ همسایه

                 دنبالم می کند

                       یکی از همین قفس ِمن ، برایش بساز

                                                    تا آدم شود.. .  .


                         
های بانو! بانو ! بانو! بانو جان

فقط همین.. .

های بانو! ، شوخی نکن. . .

                

                            چشم خسته بسته می شود

                                                قلب خسته ، می ایستد. .

           پنجره دلش ریخت ، سنگ فرش پر زخم شد

         در کوچه های زخم های روشن اش ، قلب پاره پاره ، مورچه ای راه می جست

               

آدم ها ، قطارها، روی ریل حرکت می کنند

                         عاشق می شوند ، فاجعه آغاز می شود

بگذار در دوردست ، جزئی از خیال باشم

                                        مثل کشتی ، دور که هستم ، شاعرم.. .

پشت به خورشید ، جزئی از افق

نزدیک شوم ، من هم ، فریاد دیدبانم و دکل ، بادبانم و زنجیر


               
تاریک است ، پناهم ده ، پناهگاهی هم نیست ، تا نفسی تازه کنم ، از سوز شلاق این باد بد دهن

از ظهر ، تا غروب طول کشید ، دشتی را شخم زدم تا دفنش کنم

بد عادت شده بود ، گاهی جلوتر از من راه می رفت ، تا زودتر به تو برسد

                                              سایه ام را می گویم ، بانو !

                                                       که خواب دیده بود ، تو به دیدارش آمده ای ..

 

 

" کیکاووس یاکیده " 

                           

                                           


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: آفرینش زیبایی


تاريخ : یکشنبه ۱٢ دی ۱۳۸٩ | ۳:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.