تو کوچکتر از بزرگترین حادثه ها هستی

                            حالا که می بینم چه کودکانه به سرزمین رویایم رسیدی

                                                  و من چه صبورانه ، عشق را سکوت کردم. . .

                       به سادگی یک مسافر

               عاشق می شوی، لبخند می زنی ،

                                         ولی فردا ، چمدانت را فراموش می کنی



هر صبح پنجره ها را باز می کنم

ابر ها را کنار می زنم

تا به چشم های تو ، سلام بگویم

به روی همه در می گشایی

ولی پیش از تلاقی نگاه ، در را می بندی



                                   هر روز از پنجره های خیال

                                                               تو را می بینم ؛

                                                                            بی آن که خانه ات را بدانم...

             تو آمده بودی

                              تا رفتن را به من نشان بدهی .  . .



           هر روز در قاب پنجره ، التهاب خورشید را می بینم

                               که بی گناهی شب را تصویر می کند

                        تو رویای بهار را ، در حقیقت زمستان تفسیر می کنی

                                                                پس سرنوشت پاییز چه می شود.. ؟


 
آسمان چشم هایم آرام گرفت ، وقتی که به لطافت ابر ، بر گیسوان توفانی ام دست کشیدی

گرد و غبار دلت را به چشم های من بسپار

در خانه تکانی دلت ، عشق کهنه مرا دور مریز

نگاه مرا با آرزوهایت بیامیز ؛

شاید به ترکیب عشق رسیدی

واکنش عشق

در حرارت بی مهری تو

                                                      تجزیه قلب من است . ..

 

 "  سروناز بهبهانی "

 

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: آفرینش زیبایی


تاريخ : دوشنبه ٢٧ دی ۱۳۸٩ | ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.