خدایا وقتی می‌خواهم با تو نیایش کنم
                        سه دلیل مرا از مناجات با تو باز می‌دارد:  

   

 

 1به یاد می‌آورم کارهایی را که به من فرمان داده بودی و من در انجامش کندی کرده‌ام.

      

 .2به یاد می‌آورم کارهایی که مرا از آن باز داشته بودی و من به سویش شتافتم.   

   
 .3و به خاطر می‌آورم نعمت‌هایی که به من دادی اما من به آنها مشغول شدم سپاسگزاری تو را فراموش کردم.
 
     
   

                اما یک دلیل در دل من موج می زند 

                          و فانوس امید را در شب قلب من روشن می‌کند:  

 

  

        

و آن اینکه می‌دانم هر که به تو خوش گمان باشد و به درگاهت روی آورد تو او را به خاطر احسان خویش و گمان خوبی که به تو دارد می‌پذیری. 

       

همیشه چنین بودی و هماره درب خانه‌ات به سوی دوستدارانت گشوده بوده.

 

 

 

  

 ای خدا، اینک در پیشگاهت ایستاده‌ام با کوله باری از شرم و شوق. 
و تو را از تو می‌خواهم.


 

   آری! فقط تو را از تو طلب می‌کنم 

                                                                            

                  آیا امید مرا ناامید می‌کنی؟                     

                                                              نه...


می‌دانم که تو تنها کسی هستی که می‌شود همیشه به او  امیدوار بود.  

 

          


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: آفرینش زیبایی


تاريخ : شنبه ۱۱ تیر ۱۳٩٠ | ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.