می گویند در میان کلام مقطع و خاموش نفس ها

                    پیچکی می روید

                                  با برگ های داس

                                        تا راه رسیدن به ایستگاه را هموار کند

                            نگران نباش ؛ باران که بگیرد تمام راه دوباره سبز می شود

 

                                        صخره دردیست که زمین می زاید

                        تا به آب های شور دریا مرهمش گذارد

                           صخره دردیست بزرگ کز خشمی فروخورده می روید

                                                ازین روست که چشمان صخره ای دارم....

 

                        مردم از جنس تو می پرسند

                                می گویم از جنس بغض من است

                        دندان های سفیدشان ، افق نگاهم را پر می کند

 

                    بلورین است

                         چشمان مردی که تو را گم کرده

                         از زمستان می آید

                    نمی داند شادی پرواز پرستو ها در آسمان بهار ، از چیست ...

 

                                                                                    من و تیر چراغ برق

                                                                                دردمان یکیست

                           شب که می شود سرمان تاریک ، دلمان پر نور....

      صبح که می شود ، سرمان سنگین ، دلمان خاموش....

 

               زندگی قرص نانی ست روی آب حوض خانه ی خاطرات

                                    سهم ماهی های سرخ ، که همیشه عاشق اند

                              باور کن....

       

      

 

   


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: آفرینش زیبایی


تاريخ : سه‌شنبه ۱٢ مهر ۱۳٩٠ | ۸:٠٧ ‎ب.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.