من مثل یه پروانه
                    همش دور و برت بودم

                                   مثل سایه ت تو تنهاییت 

                                                    همش پشت سرت بودم

                                                            به آتیش می کشم هر جا

                                               که می بینم ازم دوری
                                                          هنوز پشت سرت هستم
                                                                             مثل سابق همونجوری.  . .

  
                            از این دنیای بی احساس
                                               یه روز حق ت رو می گیرم
                                                                    چه فایده وقتی می دونم 
                                         یه روز از یاد تو میرم.  .   . .

         
                          هنوزم مثل اون روزا هواتو دارم و بازم
                                                                     امیدی که بهت دارم
                          به این زودی
                                           نمی بازم..... 

           

_________________________________________________

  پ . ن :

        شروع صبحم موقع رفتن به بیمارستان ، با پروانه ای شروع شد که بی پناه روی سقف ماشینم نشسته بود .... 

نمی دونم . عجیب بود... خیلی عجیب . . . 

       

        


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: روزمرگی جهش یافته , آفرینش زیبایی


تاريخ : یکشنبه ۱ آبان ۱۳٩٠ | ٥:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.