خسته ام...
                        خسته تر از همیشه..
                                  این صدای نفس هامه که کم کم به شماره می افته.. .
 
     سنگینی عجیبی روی قلبم حس می کنم...
               عجیب؛ اشک بی دلیل جاری میشه و من هیچ اراده ای واسه مهارش ندارم..
 
                 پس اجازه می دم آروم و بی صدا جاری شه.. .
                                       مثل همیشه که شد و نه کسی دید،  نه شنید...
 
  بلندترین فریاد زندگیم بی صدائیه...
                   عجیب اینکه هرچی بیشتر سعی میکنم از غم دور شم ، بیشتر می بینمش
  
  غم و من انس گرفتیم با هم ... .  غم هم خونه همیشگی قلبمه ...
        که اگه اینم نبود ... چه جای خالی بزرگی تو زندگیم خودنمایی می کرد.. .
  
   

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: خط خطی های دلم


تاريخ : دوشنبه ٢٢ شهریور ۱۳۸٩ | ٤:۱۸ ‎ق.ظ | نویسنده : رخساره | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.