یک پیچیدگیه ذهنیه ساده!

تا حالا به معنای واقعی پوچ فکر کردی ؟ به پوچیه پوچ ؟

رسیدی بهش ؟

تک تک واج هاشو هضم کردی ؟ تک تک مولکول ها و اجزاش رو با بزاق بی حسی و خستگیت تجزیه کردی ؟

تحلیلش کردی ؟

نه دیگه شعر نمیگم الان.دنبال چیدمان منظم و منطقی و یه حرف و گپ همگانی پسند هم نیستم

دنبال یه حس مشترکم و یه راه

شده یه باره به خودت بیای ببینی از پوچی سرشاری ؟ از این پوچی که همه ی اونچه تجسمی داشتیش از خودت به دست فراموشیت سپرده شده

یه هو چشماتو باز کنی و ببینی دستات خالیه خالیه. خالی از خودت!

بعد عمری می بینی کالبدت پوشالیه!

از درون خورده شدی و نفهمیدی. یه هو چشم باز کردی و دیدی داری فرو میری توی خودت و تازه اونجا به عمق فاجعه پی می بری!

می خوای بزرگونه فکر کنی و ببینی اما قلب و روحت شده مث یه آدم سیگاری که بچلونیش ازش دود و خاکستر خودش فوران می کنه چون تهی شده

اینجاس که یادت میاد از وقتی که تازه خودتو اون جوهره و رنگ قشنگی که خدا رو قلبت از زمان تولد حکاکی کرده بود رو شناخته بودی و درکش کرده بوده

اما فکر می کردی همیشگیه و بی تفاوت ازش گذشتی.

حالا که دود همه ی دنیاتو گرفته و واسه خودت یه مهره ی سوخته و توخالی شدی، مث یه جنگل که هیچیش نمونده، برگشتی دنبال بقایای اون رنگ

غافل از این که......

                                 اون رنگ پریده .. .    .

 

                                                             کجا و چه جوری پیداش کنم...

                                          که رنگش ناخالصی نداشته باشه ؟؟؟؟؟؟

 اصلا پیدا میشه ؟

 

"دلم واسه خودم تنگ شده "

 

                                                                     به همین پیچیدگی!!

 

 

 

/ 1 نظر / 8 بازدید
هستی

دلم به اندازه ی تمام پیچیدگیت،به خود می پیچد...![ناراحت][ماچ]