تاریک

   

 
چه جای ماه ،
           که حتی شعاع فانوسی
درین سیاهی جاوید کورسو نزند

  
    به جز طنین قدم های گزمه سرمست
             صدای پای کسی
                    سکوت مرتعش شهر را نمی شکند
   

 
          به هیچ کوی و گذر
                    صدای خنده مستانه ای نمی پیچد
            
      
                                کجا رها کنم این بار غم که بر دوش است ؟
                                        چراغ میکده آفتاب خاموش است!
       
    
             

                                                                                  «فریدون مشیری»

/ 0 نظر / 2 بازدید