" قاصدک " چهاردهمین خط خطی دلم

 

 

   صدای گنگی درون و آرامشم را ، با ناخن های سکوتش به تشنج وا می دارد..

     دل ، در قفس سینه دیوانه وار می کوبد ،

                                                     می جنگد با این زندان ،

                                                                                  با این درد نا آشنا .. .

       خسته از تکاپو

                در انتظار دستی برای رامش و ایستادن از زدن.. .

                                                                             برای پرواز. ..

                                                                                              برای عروج . .

                                    دلتنگ برای بی کرانگی.. . .

 

          قاصدک دلم این بار خوش خبر نبود.. . . .

                                                     این بار لبخند نمی زد..

                                                               این بار قطرات شبنم را همراه خود داشت

گرد و غبار دیاری غریب و آشنا را داشت ..

                   می گریست ،

                                      می سوزاند جان را ...

                                                                   قاصدک. . . ..

 

 

/ 0 نظر / 20 بازدید