بانــو - Part 3

     

   

              

                     می گویند در میان کلام مقطع و خاموش نفس ها

                    پیچکی می روید

                                  با برگ های داس

                                        تا راه رسیدن به ایستگاه را هموار کند

                            نگران نباش ؛ باران که بگیرد تمام راه دوباره سبز می شود

 

                                        صخره دردیست که زمین می زاید

                        تا به آب های شور دریا مرهمش گذارد

                           صخره دردیست بزرگ کز خشمی فروخورده می روید

                                                ازین روست که چشمان صخره ای دارم....

 

                        مردم از جنس تو می پرسند

                                می گویم از جنس بغض من است

                        دندان های سفیدشان ، افق نگاهم را پر می کند

 

                    بلورین است

                         چشمان مردی که تو را گم کرده

                         از زمستان می آید

                    نمی داند شادی پرواز پرستو ها در آسمان بهار ، از چیست ...

 

                                                                                    من و تیر چراغ برق

                                                                                دردمان یکیست

                           شب که می شود سرمان تاریک ، دلمان پر نور....

      صبح که می شود ، سرمان سنگین ، دلمان خاموش....

 

               زندگی قرص نانی ست روی آب حوض خانه ی خاطرات

                                    سهم ماهی های سرخ ، که همیشه عاشق اند

                              باور کن....

       

      

 

   

/ 5 نظر / 3 بازدید
نیکو

آفرین زیبا نوشته ای مخصوصا قسمت تیر چراغ برق را موفق باشی.[دست]

امید

سلام آفرین این کارت زیبا بود و سهمگین آهنگ وبلاگت عالیه نگاهت خیلی عمیق شده نسبت به قبل آفرین اما این نگاه عمیق از درد های عمیق نشات می گیره حالا وقت سکوته... همین

پدرام

راز بزرگ زندگی در شکیبایی است و نباید به خاطر یک آینده ی مبهم زمان حال را بر خود تلخ نمود. سلام دوست خوبم متن بسیار زیبا و پر مفهومی نوشتی آپ کردم و منتظر حضور گرمت هستم

هستی

دوستم اوممممممممممد عمو جووووووووووون [پلک]