شرح پریشانی

  

  کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
 یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
 نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت
 سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

                  
           این همه مشتری و گرمی بازار نداشت
                  یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
                          اول آن کس که خریدار شدش من بودم
                                     باعث گرمی بازار شدش من بودم

        
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
  داد رسوایی من شهرت زیبایی او
 بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او
 شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

               
         این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
                کی سر برگ من بی سروسامان دارد
                         چاره اینست و ندارم به از این رأی دگر
                                        که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

             
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
بعد از این رأی من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

              
             پیش او یار نو و یار کهن هردو یکیست
                       حرمت مدعی و حرمت من هردو یکیست
                                    قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکیست
                                                نغمه ی بلبل و غوغای زغن هردو یکیست

                   
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه ی مرغ خوش الحان نبود
چون چنین است پی کار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به

            
                 عندلیب گل رخسار دگر باشم به
                           مرغ خوش نغمه ی گلزار دگر باشم به
                                        نو گلی کو که شوم بلبل دستان سازش
                                                      سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

                   
آنکه برجانم از او دم به دم آزاری هست
می توان یافت که بر دل ز منش یاری هست
از من و بندگی من اگرش عاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

          
                              به وفاداری من نیست در این شهر کسی
                                       بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی
                                              مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است
                                                         راه سد بادیه ی درد بریدیم بس است

             
قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است
اول و آخر این مرحله دیدیم بس است
بعد از این ما و سرکوی دل آرای دگر
با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

           
                            تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
                                     آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود
                                          وین محبت به سد افسانه و افسون نرود
                                                    چه گمان غلط است این ، برود چون نرود
چند کس از تو و یاران تو آزرده شود
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود
ای پسر چند به کام دگرانت بینم
سر خوش و مست زجام دگرانت بینم


                             تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند
                                         چه هوس ها که ندارند هوسناکی چند
                                                  یار این طایفه ی خانه بر انداز مباش
                                                      از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

                  
می شوی شهره به این فرقه هم آواز مباش
غافل از لعب حریفان دغا باز مباش
به که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاری ست مبادا که ببازی خود را

                    
                                     در کمین تو بسی عیب شماران هستند
                                               سینه پردرد زتو کینه گزاران هستند
                                                      داغ بر سینه ز تو سینه فگاران هستند
                                                              غرض اینست که در قصد تو یاران هستند
باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف کشی خود باش که پایی نخوری
گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

              
شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت
با دل پرگله از ناخوشی خوی تو رفت
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

 «وحــشی بافـــقی»

/ 0 نظر / 13 بازدید