امیـــــــدی که نمی بـــازم

     

   

         

 

     

       من مثل یه پروانه
                    همش دور و برت بودم

                                   مثل سایه ت تو تنهاییت 

                                                    همش پشت سرت بودم

                                                            به آتیش می کشم هر جا

                                               که می بینم ازم دوری
                                                          هنوز پشت سرت هستم
                                                                             مثل سابق همونجوری.  . .

  
                            از این دنیای بی احساس
                                               یه روز حق ت رو می گیرم
                                                                    چه فایده وقتی می دونم 
                                         یه روز از یاد تو میرم.  .   . .

         
                          هنوزم مثل اون روزا هواتو دارم و بازم
                                                                     امیدی که بهت دارم
                          به این زودی
                                           نمی بازم..... 

           

_________________________________________________

  پ . ن :

        شروع صبحم موقع رفتن به بیمارستان ، با پروانه ای شروع شد که بی پناه روی سقف ماشینم نشسته بود .... 

نمی دونم . عجیب بود... خیلی عجیب . . . 

       

        

/ 4 نظر / 3 بازدید

[متفکر]انسانها نمیدانند

امید

ای جان، چه عکس به جا و زیباییه، شعرش که خیلی با احساس بود، لذت بردم، خیلی وقت بود یه عکس صادقانه ندیده بودم، مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک! مرسی برای این پست راستی گاهی یه دستمال بکش رو سقف ماشین[نیشخند] شاد باشی تا بعد[گل]

پدرام

اشخاص بزرگ و با همت به کوه مانند، هر چه به ایشان نزدیک شوی عظمت و ابهت آنان بر تو معلوم شود و مردم پست و دون همانند سراب مانند که چون کمی به آنان نزدیک شوی به زودی پستی و ناچیزی خود را بر تو آشکار سازند. سلام دوست خوبم متن بسیار زیبایی نوشتی این عملو به فال نیک بگیر به روز کردم و منتظر حضور گرمت هستم

خفته

امید.................. چه غریب.........