مترسک دل - بیست و دومین خط خطی

 

سایه اش همه  جارو  گرفته

    سایه سیاه ، شوم ...  صدای خنده ی تلخ...     تلخ

        هرچی ازش دور تر میشم بیشتر خود نمایی می کنه.. قصد رفتنی نداره

               حضور سنگین و بی روح رو به رخ می کشه ... سنگینی کمرت رو میشکنه...

                       و باز صدای خنده اش بلندتر میشه ..  . .   .

    نشسته تا شاهد تنهایی و خزون باشه

         زاده شده واسه قهقه ی سرما....

              تمثالی از مرگ ... سیاهیه شب... دریغ از کلام ... ناظر بی روح

                       ذره ای التماس رو پاسخ نمیده ... احساست کجاست...  !!

 

 

 

 

/ 2 نظر / 3 بازدید
امید

سلام مثل همیشه تنهاییه عمیقی رو تو نوشته هات می بینم... و خوبه که می تونی اون رو به من منتقل کنی... و این قدرت کلامت رو می رسونه... همینه... باید اعتراف کرد حتا در ناخودآگاهمون باید اعتراف کنیم... بدرخش تا بعد

سارا

نزار بفهمه و ببینه که جلوش کم میاری اگه بفهمه ولت نمی کنه.